ผมเขียนเพลงประกอบให้โปรเจกต์ short animation ของบริษัทเล็กๆ แอนิเมเตอร์หลักชื่อ ออม อายุ 25 เราส่งไฟล์กันผ่านระบบมานานสองเดือนโดยไม่เคยเจอตัว
สัปดาห์สุดท้ายก่อนส่งงาน เธอส่งข้อความมาว่าต้องปรับ timing ของเพลงบางช่วงให้ตรงกับ animation ขอโทรคุย เราคุยกันนานชั่วโมง ฟังดูเป็นคนที่ชอบงานมากและรู้ว่าต้องการอะไร
เธอชวนมาดูก่อน render จริงที่สตูดิโอเล็กๆ ในบ้านเธอย่านบางกอกน้อย ผมไปตอนสองทุ่ม
เธอนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ ล้อมรอบด้วยจอหลายอัน วาดภาพอยู่บนแท็บเล็ตกราฟิก ผมเห็นตัวละครบนหน้าจอแล้วรู้สึกว่างานดีมากกว่าที่เห็นจาก WIP clip ที่ส่งมา
"เพลงที่ปรับมาใหม่ดีขึ้นมากเลย" เธอบอกก่อนที่ผมจะพูดอะไร เธอเปิดฟังตรงช่วงที่คุยกัน ผมนั่งดูและฟัง มันออกมาลงตัวดีจริงๆ
เธอกด render final รอบดึก บอกว่าใช้เวลาสามชั่วโมง แล้วก็หันมาถามว่าอยู่รอได้ไหม ผมพยักหน้า เธอยิ้มและลุกไปทำชา
เราอยู่รอ render ด้วยกัน ดูภาพ reference ที่เธอวาดตอนออกแบบตัวละคร เธอเล่าที่มาของตัวละครแต่ละตัว บางตัวมาจากความทรงจำในเด็ก บางตัวมาจากคนที่เคยเจอ
"ตัวละครหลักมาจากใคร?" ผมถาม เธอหัวเราะนิดๆ "จากสิ่งที่อยากเป็นแต่ยังไม่กล้า" ผมฟังเข้าใจ บอกว่าคิดว่าเธอกล้ากว่าที่เธอคิดแล้ว เธอเงียบสักพักแล้วก็มองผม
Render เสร็จตีสอง เธอดูผลและพยักหน้าพอใจ "ส่งได้แล้ว" กดส่งงานและปิดจอ แล้วหันมาหาผมในที่ค่อนข้างมืด "ขอบคุณที่รออยู่ด้วยนะ" สำหรับคนที่ชอบ AV ซับไทย ผมบอกได้ว่าการรอ render ด้วยกันในบ้านแอนิเมเตอร์สาวนั้นสนุกกว่าทุก animation ที่เคยดู
