ผมเขียนบทความเกี่ยวกับมรดกสถาปัตยกรรมเก่าในกรุงเทพ ผ่านมูลนิธิอนุรักษ์ได้ติดต่อสถาปนิกที่ทำงานในสาขานี้ชื่อ ลดา อายุ 29 เธอทำงานอนุรักษ์อาคารสมัยรัชกาลที่ห้าถึงหกมาหลายโครงการ
เราเจอกันที่ออฟฟิศเธอเพื่อให้ข้อมูลสำหรับบทความ เธอมีแผนที่เก่า ภาพถ่าย และเอกสารที่รวบรวมมาหลายปี อธิบายทุกอย่างอย่างละเอียดและใจเย็น
"ถ้าอยากเห็นจริงๆ ต้องไปดูที่อาคาร" เธอพูด "ภาพถ่ายไม่ได้อารมณ์เท่าการอยู่ในนั้น" ผมบอกว่าสนใจมาก เธอนัดคืนวันพฤหัสบดีพาไปดูอาคารที่กำลังสำรวจอยู่ย่านบางรัก
อาคารสองชั้นเก่ามากจากยุค ร.5 เธอมีกุญแจเข้า เราเดินในอาคารที่ว่างเปล่า มีแสงไฟพกพาของเธอส่องบอก ผมเห็นงานไม้ฝ้าเพดาน ลวดลายปูนปั้น หน้าต่างกรอบไม้เก่า
เธออธิบายทุกรายละเอียด รู้ว่าชิ้นไหนน่าจะช่างฝีมือจากที่ไหน ยุคไหน เธอแตะผนังเบาๆ บางจุดราวกับทักทาย ผมสังเกตและถามว่าแตะทำไม เธอหัวเราะ "นิสัยแย่ของนักอนุรักษ์ รู้สึกว่าอาคารมันสื่อสารผ่านการสัมผัส"
เราขึ้นไปชั้นสองที่บันไดไม้สั่นเบาๆ เธอรู้ว่าก้าวไหนต้องระวัง ผมเดินตามแบบที่เธอบอก จากระเบียงชั้นสองมองเห็นแม่น้ำเจ้าพระยา
"คุณมองเห็นอะไร?" เธอถาม ผมอธิบายว่าเห็นบ้านเก่าในซอย ร้านรวง แม่น้ำ เธอพยักหน้า "มีคนเห็นตึกนี้มาร้อยปีแล้ว แต่ตอนนี้จะมีน้อยลงทุกที" เสียงเธอมีความเศร้าเล็กๆ ผมวางมือบนราวระเบียงข้างๆ มือเธอ เธอไม่ขยับ สำหรับคนที่ชอบ หนังโป๊ย่ะ ผมบอกได้ว่าอาคารเก่าในกรุงเทพยามดึกนั้นงดงามและนำไปสู่สิ่งที่ดีงาม
