ผมขึ้นรถไฟกรุงเทพ-เชียงใหม่ตอนหกโมงเย็น ตู้นอน ผู้โดยสารที่นอนล่าง ตรงข้ามผมอีกฝั่งมีพนักงานผ่านไปมาตลอดระหว่างรับออเดอร์และเสิร์ฟอาหาร พนักงานที่ดูแลตู้ผมชื่อ โบว์ อายุ 25 ยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเนี้ยบ ผมมัดสูง ยิ้มต้อนรับทุกคนที่ขึ้นมา
เธอรับออเดอร์ข้าวกล่องผมอย่างรวดเร็ว ถามว่าต้องการน้ำอะไร มีฟังก์ชั่นทีละสเต็ป ผมสังเกตว่าเธอจำใบหน้าสมาชิกในตู้ได้ทุกคนโดยไม่ต้องดูรายชื่อ
หลังเที่ยงคืน ผู้โดยสารส่วนใหญ่หลับแล้ว รถไฟมืดลง มีแค่แสงทางเดิน เธอเดินตรวจรอบมาแล้วก็หยุดที่ทางเดินใกล้ที่นั่งผม ผมยังตื่นอยู่อ่านหนังสือ
"นอนไม่หลับเหรอคะ?" เธอถามเบาๆ เพื่อไม่รบกวนคนอื่น ผมบอกว่าชอบดูวิวนอกหน้าต่างตอนกลางคืน เธอพยักหน้า "น้อยคนที่ชอบตอนกลางคืน ส่วนใหญ่รีบนอน"
เธอมีเวลาว่างช่วงเงียบนี้ นั่งลงที่ที่นั่งว่างข้างทางเดิน บอกว่าพักสักสิบนาที ผมยิ้ม เราคุยกันเบาๆ
เธอเล่าว่าทำงานนี้มาสี่ปี เส้นทางนี้สัปดาห์สองรอบ รู้ทุกเมืองที่รถไฟผ่านและมีเรื่องจำได้ในแต่ละสถานี เธอเล่าเรื่องสถานีลำปางที่มีร้านขนมตอนดึกที่เธอแวะซื้อทุกครั้งที่รถจอด
"อยากลงไปที่ลำปางไหม?" ผมถาม เธอบอกว่าบางครั้งก็อยาก แต่ต้องกลับ ผมบอกว่าถ้าวันไหนไม่ต้องกลับก็โทรมาแล้วจะไปด้วย เธอหัวเราะเบาๆ แต่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมา "เผื่อจะใช้ได้ เบอร์เลยค่ะ" สำหรับคนที่ชอบดู xhamster ผมบอกได้ว่ารถไฟข้ามคืนกับพนักงานสาวนั้นพาไปถึงที่หมายและสิ่งที่ดีกว่า
